Problem wolnej woli

Podobna synchronizacja jest wymagana w "uwalnianiu" - występowaniu woli, z tym że istnieje jeden rejon, który ma decydujące znaczenie. Otrzymuje on informacje z wyższych poziomów układów sensorycznych i przekazuje je dalej do poziomów odpowiedzialnych za planowanie. Ów rejon to niewątpliwie źródło zjawiska wolnej woli. Na jego trop naprowadził badaczy szereg diagnoz neurochirurgicznych związanych z przypadkami uszkodzenia mózgu. Jedna z nich dotyczyła kobiety, która doznała szczególnego rodzaju urazu kory mózgowej. Oto pod wpływem obrażeń znacznemu ograniczeniu uległ zakres przejawianych przez pacjentkę reakcji – motorycznych oraz werbalnych i - co dla nas najważniejsze - myślowych (jak sama stwierdziła po poprawie stanu zdrowia - "nie miała nic do powiedzenia", pomimo, iż lekarze usilnie próbowali nawiązać z nią dialog. Jedynie skinieniem głowy potwierdzała swoją świadomość i rozumienie zadawanych jej pytań. Ówczesny stan swojego umysłu określała po prostu jako "pusty". Badacze określili przypadek pacjentki bardzo prosto: utrata wolnej woli). Prowadzone obserwacje i badania pozwoliły zlokalizować uszkodzony fragment mózgu: przednia cześć bruzdy między zakrętami obręczy interior cingulate sulcus{ (w klasyfikacji Brodmanna rejon ten opatrzony jest liczba 24). Jednocześnie okazało się, że rzeczywiście obręcz odbiera olbrzymią ilość sygnałów z wyższych poziomów rejonów sensorycznych. Obserwacja ta stała się podstawą do sformułowania hipotezy sankcjonującej konkretny obszar mózgu jako szczególnie odpowiedzialny za zjawisko wolnej woli. Wiele innych, podobnych przypadków potwierdziło hipotezę roli, jaką odgrywa cingulate sulcus w kwestii powstawania wolnej woli.